Hier is een heel mooie foto van Martijn Gizmo. Klik maar op de officiele site: hier staat’ie: de Airport Security Kitten. Enjoy!

"Wil jij op de beestjes passen?"
Natuurlijk zeg ik ja. Ik pas altijd op beestjes. De oude poes, de jonge katjes, de plantjes, en ook de gerbils en de hamster. Ja het is dankbaar werk. Als ik dan bij mensen langskom en de meest schuwe beestjes worden meteen enthousiast. Da’s leuk.

Maar het zijn intussen vaak al oude beestjes. En ik ben altijd weer bang dat er net iets gebeurd als ik ze voer. Zo is de kat van de een wel eens weggelopen omdat de voordeur drietiende seconde openstond en dan stond ik een half uur poespoespoes te roepen totdat het beest zich realiseerde dat ik de brokjes verschaffer ben en luid miauwend terugrent. Of de kat van de ander die ook weggelopen was en ik in paniek aan de gsm want het beest heeft geen richtingsgevoel en is vast volkomen verdwaald … "Trek het je niet aan. Die is over 10 minuten wel weer terug." Ik op mijn fietsje, straat uit. Stoppen, terug de hoek om kijken, ja hoor. Kat staat zielig te doen voor de deur.

Dat liep allemaal dus met sissers af. Maar de ergste angstdroom is nu gebeurd. Er is er eentje dood gegaan.  Wat doe je dan? Eerst natuurlijk de eigenaar bellen. Voicemail …. hoe zeg je "je beestje is dood" op een voicemail? Dat kan toch helemaal niet! Dan maar een sms-je: "Ik heb slecht nieuws. Bel me alsjeblieft even terug."

En dan de andere vraag, wat doe je met het beestje?
Zomaar dood in z’n kooitje laten liggen? Nee, dat is veels te cru. En dan zitten er zometeen allemaal vliegen op en zo.
In de GFT bak gooien? Getsie nee!
Alvast begraven in  mijn tuin? Jamaar, ze willen er toch zeker zelf ook wel afscheid van nemen?
In een bakje in de koelkast dat ‘ie niet gaat rotten (zo deed de dierenambulance het toen ze mijn dode poes vonden)? Maar: -a. dat is niet hygienisch, -b. stel je voor dat ze vroeger thuis komen en dan een dood beestje in de groentela zien liggen, -c. ze komen overmorgen al terug.

Uiteindelijk heb ik het beestje maar in een stukje keukenpapier gevouwen en in zijn halve kokosnoot terug in zijn kooitje gelegd … ik heb er nog over gedroomd.

Ieder jaar krijgen we van de dierenarts voor de katten een oproep voor de grote beurt: prikje, ontwormen, effe in de bek kijken. Bij mekaar is dat meestal drie minuten werk. Behalve vorige week bij kat Shiva. Het beest is als de dood voor de dokter en hij verstijft van angst als’ie de kattenmand ziet. Dat maakt het vangen wel wat gemakkelijker. Dus ik met een klaaglijk miauwende mand achterop de fiets door de regen. Ik ben expres iets te vroeg gegaan en ik was dus als eerste aan de beurt.

"Wat mag het zijn? " "Kattenziekte en niesziekte, graag." Alsof je een halfje gesneden donkerbruin bestelt bij de bakker. En dan de poes uit de doos proberen te krijgen. Het beestje zit te bibberen en te trillen op de tafel en de dokter probeert een praatje te maken.

"Hij is al oud he?"

"Ja, Shiva is een schrikkelkat, 29 februari."

"Nou, in dat geval valt het wel mee, dan is’ie pas twee. Ik ga nog even in zijn bekje kijken." … stilte … "Eet hij wel goed?"

"Ja, hoezo?"

"Nou hij heeft nogal wat ontstoken kiezen, kijk maar."

Het arme beest mocht gelijk blijven en ik mocht de volgende dag om tien uur bellen hoe het met hem ging. Van de weeromstuit vergat ik zijn inentingsboekje af te geven, dus halverwege de terugtocht kwam ik daar achter en ben nog even teruggekeerd. Klokke tien belden we de volgende ochtend hoe het met hem ging. Hij had nog wat moeite met bijkomen uit de narcose, dus ze wilden hem nog even houden. Toen ik om vijf uur belde, had hij net wat gegeten en ik mocht hem komen ophalen. Dus kwam ik de poes halen en de antibiotica kuur. Ze waren overigens wel zijn inentingsboekje kwijtgeraakt, maar dat zou worden opgestuurd als ze het vonden.

En nu hebben we een slechtgehumeurde oude baas die twee maal per dag gepild moet worden. De eerste paar keer ging dat gepaard met bloedende wonden, maar mijn benedenbuurman heeft een stevige leren werkhandschoen en inmiddels genoeg ervaring met de pillenschieter om dit karwij zonder blijvend letsel te klaren.