De groep is weer bij elkaar. We zijn  in een kleine, benauwde kamer in Autochthonia. De twee Lunars zitten in een krachtbubbel tot ze zijn  uitgeraasd. En Ray heet ons alsnog welkom in Autochthon. Voordat hij ons op weg stuurt naar Juggernaut, de leider van de vakbond, legt hij het een en ander uit over de plek waar we ons bevinden. Voor Ster is dit thuis. De anderen zullen zich moeten aanpassen aan het feit dat ze in een andere wereld zijn, met andere regels.
Er leven hier anderhalf miljoen mensen in acht steden. Iedere stad wordt geleid door een ‘tripartite council’ en een ‘director’. De leider van de raad, de autocraat, is feitelijk de baas van de directeur. Bovendien zijn er onder de exalted twee facties. De ene heet technocratic union en strijdt voor de rechten van de arbeiders. Binnen deze vakbond is Juggernaut de leider van Iteration X (cyborgs), Ster is lid van de Crazy Icarians (ontdekkingsreizigers) en dan 

zijn er nog Progenitors (medische specialisten). De andere factie zijn  de Technomages, daar zijn er veel minder van. Jay ‘Ray’ is een Virtual Adept (computergenie) en er zijn ook nog Sons of Ether (uitvinders). Ook vertelt hij dat van al degenen die de schepping in gezonden zijn, Ster de eerste is die is teruggekomen. Dat dus is heel bijzonder.

Inmiddels is Silverclaw weer aanspreekbaar en kunnen we vertrekken. Er is een systeem van monorailstoeltjes waarmee we naar the Great Forge gaan. Dat gaat lekker hard en Ster geniet. De rest staat doodsangsten uit. Silverclaw is te groot voor zo’n stoeltje en hij hurkt er bovenop. Dat is helemaal gevaarlijk. We arriveren in de stad. Groot, giftige lucht, herrie. Het is hier heet. Het stinkt naar olie, en de roetdeeltjes in de luchtmaken Raine ziek. Hij kan geen adem meer halen en Oeal’s genezendekrachten zijn nodig, want anders gaat hij hier dood. Een grote zwarterochel later. Ster moet er een beetje om lachen: "Ge moet ook niet door uwen mond adem halen."

We eindigen bij de terminal en lopen door een straat waar we veel bekijks trekken. Vooral Silverclaw en Ma Si Tamuz worden door kinderen omringd. Er wordt eerst voorzichtig aan ze gevoeld en als blijkt dat ze niet eng zijn, wil iedereen ze aaien en er wordt tegen ze aan gekletst in een taal die alleen Ster verstaat. Ze laten het zich met plezier welgevallen. Aan het einde van de straat staat The Great Forge: een immens gebouw van rood metaal, met achter ieder raam een laaiend fornuis. De hitte is van verre te voelen en de geur van smeltend metaal overstemt het roet en de oliestank. Een kleine deur geeft toegang tot een grote hal met op een verhoging een bureau. Daar zit een strenge man die ons vraagt wat we komen doen. Ster voert het woord en hij krijgt een stapel formulieren met stempels mee. Dan vallen er stukjes van het bureau af die ieder acht pootjes groeien en wegrennen.

Na een half uur wachten, mogen we verder. Een piepklein kamertje (de lift) brengt ons naar de honderdzoveelste verdieping. Eerst willen de lunars er niet in, maar als ze horen dat ze ook met de trap mogen, besluiten ze om toch maar mee te gaan. Boven is de muur van de gang ‘versierd’ met een lijn op verschillende hoogten. Het is allemaal wat ruimer en lichter, hier zetelt de directie. Na een sluisje komen we in een enorme kamer, waar iets gigantisch zetelt. Het is een massa stinkend vlees, rupsbanden, zuigers en lampen met een mensenhoofd op een zwenkarm. Ster herkent het construct als zijn opdrachtgevenr Juggernaut, maar voor de overigens is dit natuurlijk een afgrijselijk monster. Toch weet men zich in te houden en men blijft beleefd. Juggernaut wil eerst weten waarom wij twee van zijn onderdanen hebben gedood. Silverclaw neemt meteen de schuld op zich. "Wie bent u: noem uw naam, rang en nummer." Zijn naam en zijn rang noemt de lunar met trots, en Ster legt uit dat de bewoners van schepping ongenummerd zijn. Na enige ruggenspraak erkent Juggernaut de ‘ouderwetse’ rang en geeft de aanwezigen uit Schepping ieder een nummer. Dan mag de lunar zijn verhaal afmaken. Hij legt uit dat de emoties hem teveel werden. Daar blijkt Juggernaut genoegen mee te nemen, want Silverclaw krijgt een buisje kalmeringstabletten. Ster doet verder verslag van zijn wederwaardigheden in Creation. "Ik had u exalten van de schepping graag hier willen houden voor onderzoeksdoeleinden maar gezien uw status als gezanten moeten wij het diplomatiek incident maar anders afsluiten." De aanwezigheid van demonen in creatie vindt hij zeer zorgwekkend. En hij geeft ons een aantal doelstellingen mee:
– Ten eerste verzoekt hij ons om meer te weten te komen van die abyssal exalten en het zielenmetaal. Het is gevaarlijk, maar zie het als een compensatie voor de dood van de twee arbeiders.
– Ten tweede wil hij ingaan op ons voorstel tot handel. Bij vertrek zullen wij als eerste deal bouwmateriaal voor onze stad meekrijgen. Ster wil daarbij ook een industrieel bouw-exoskelet. Als tegenprestatie hiervoor kunnen wij aan autochthon ertsen, hout en andere grondstoffen leveren. Juggarnaut laat ons intussen de kamer met ongebruikte zielenstenen zien. Hij legt uit dat er niet meer genoeg voedsel is voor iedereen. Dan biedt Dyjab aan om ook organische grondstoffen te leveren.
– De derde opdracht is simpel: "Doe iets tegen die demonen!" Daar hebben we wel oren naar, want dat waren we toch al van plan.

Dat ging goed! Juggernaut gaat ons voor naar een grote lift, waar hij gemakkelijk in kan en ook onze lunars zich niet claustrofobisch in voelen. Er staat een transportmiddel voor ons klaar: een huifkar met drie metalen paarden, die tot 200 km/uur kan.  Aan boord is een boel materiaal, waaronder een hydraulische lier en hij blijkt ons zelfs een geschutskoepel en een grote spoelvormige bliksemgenerator mee te geven! Verheugd en gesterkt gaat men terug naar de Creatie. Alleen wil Ster nog even langs bij een andere stad, waar Royal hir Empirix de scepter zwaait over de ‘meticulous surgeons of the body electric’. Zij zijn de artsen en technici die de vaten  beheren waar Autochthons exalts zich kunnen laten upgraden. En Ster wil graag een pulskanon laten inbouwen. Als hij zich daar aandient, is men heel verbaasd. "Wie bent u?" Maar hij is snel aan de beurt als hij uitlegt dat hij vijf jaar weggeweest is. Als hij zijn Vat-rating meldt blijkt dat hij, als burger van rang 4 (de een-na-hoogste rang) inmiddels ruim voldoende crediet heeft. De chirurg is een grappenmaker, maar Ster krijgt wel de juiste injectie met nanotechnologie. Op weg naar Creatie begint zijn arm pijn te doen en het gaat bloeden. Eerst een klein beetje, maar steeds erger. Ja, wat doe je daar aan? Een beetje omhoog houden maar.   

Thuis aangekomen, stelt Dyjab voor om eerst in bad te gaan en daarna een krijgsberaad te houden. Baden klinkt goed. We gaan naar het badhuis en als iedereen ontspannen is, dringt Dyjab er op aan dat we beloven bondgenoten te blijven. Eerst worden zijn motieven gewantrouwd, met name door Raine die dragonblooded als erfvijand ziet. En de lunars begonnen over hun eer. Maar Ster en Oeal herinneren zich de afgelopen vijf jaar nog helder en na enig heen-en-weer gepraat realiseert iedereen zich weer dat we, als gewone mensen in het Leiden van de 20e eeuw, ook prima met elkaar hebben kunnen opschieten. Intussen bloedt Sters arm rustig door. Hij krijgt een ingeving en stelt voor om bloedbroederschap te zweren. Een bokaal met bloed van alle aanwezigen en ieder neemt daar een slok uit. Ma-Si Tamuz werkt het kinderlijke voorstel uit tot een goed ritueel en
als we elkaar vervolgens vriendschap beloven, resoneert de tempel mee. Opeens zijn we allemaal afgestemd op elkaar en op de tempel en we kunnen essentie opnemen uit de energiestromingen van deze plek. Dan begint Dyjab voorzichtig over de deal met de bosgod. Raine enSilverclaw vallen hem bij en uiteindelijk geeft Ma Si Tamuz toe. Dan gaan we slapen. De tweede dag.

De komende drie weken worden besteed aan de opbouw van de stad. Maar voordat het zo ver is, staat er nog een ding op het pro- gramma: een bezoek aan de riviergod. De lunar No-Moon neemt een bad in de rivier die door onze toekomstige stad stroomt. Zij heeft bloemen en zo bij zich als offerande en zij chant een aanroeping. Er verschijnen visjes in het water. Ze zwemmen om haar voeten heen de rimpelingen in het water vormen de contouren van een gezicht. "Ma Si Tamuz, ik had al over je gehoord. Voor ik een verdrag met je wil aangaan, moet je eerst je naam zuiveren. Sluit vrede met Kal Yaron en kom dan terug." Dat was niet helemaal wat ze wilde horen. Mokkend keert ze terug naar de tempel. Raine en Silverclaw doen hun best en praten op haar in tot ze in haar eentje het bos in gaat. Aan het einde van de ochtend keert ze terug. Wat er tussen haar en de bosgod besproken werd, vertelt ze niet. Maar nu is ze gereed om de rivier opnieuw te woord te staan. Wederom het ritueel, weer visjes en een gezicht in het water. "Exalten welkom! Ik ben Xis, de rivier. Ik dank u voor het verwijderen van de smet op de tempel. Ik dank u voor het verslaan van de demon. Ik ben verheugd over de terugkeer van de solars! Heren van de scheppeing, veel vraag ik niet: benoem mij tot heilige rivier, laat al uw inwoners een maal per jaar een bad in mij nemen en laat drakenboten tot mijn eer en glorie tegen elkaar racen. Ik zal in ruil: uw handelsschepen een behouden vaart schenken, uw vissers een overvloedige vangst en voor uw tegenstanders zal ik een woeste tegenstander zijn. Laat boten niet in de rivier aanleggen, maar graaf een haven; die zal niet verzilten zolang men mij eert." Dat lijkt ons een goede afspraak en we gaan akkoord. Maar dit moet natuurlijk algemeen bekend worden. Die middag laten we alle inwoners van de stad bij elkaar komen voor een groot ritueel. Ma Si Tamuz roept de god weer op en stelt de acoliet Pjotr voor, die priester zal worden. Een hand van water komt omhoog en zegent hem. "Oeh!" De menigte reageert met ontzag. Dan kondigt Dyjab het bad aan. Ster heft in een dramatisch gebaar zijn armen en zijn kleren ontweven zichzelf (autochthoonse technologie) tot hij in zijn blootje aan de rivierkant staat. "Aah!", reageert het volk. Hij gaat als eerste, dan volgen de andere exalts. Daarna neemt de verse priester een bad en dan gooit de hele bevolking hun kleren af en rent de rivier in. Het rituele bad is een feit en er ontstaat een spontaan volksfeest.

Er worden grachten gegraven met een graafmachientje en straten aangelegd. In Autochthon is men blij met de grondstoffen die we sturen, met name zand entakken zijn welkom. Juggernaut levert ons nog twee bouwploegen dieieder door een exalt worden aangevoerd. Ster krijgt zijn industriele exoskelet en hij werkt o.a. mee aan het aanleggen van de stads- muren. (Het ding ziet er uit als een vier meter hoog mensvormig metalen gevaarte, waar je als mens of exalt in vastgesnoerd zit. In plaats van je eigen lichaam, beweeg je het apparaat en het heeft de kracht van een uit de kluiten gewassen hefkraan.)  De haven wordt uitgebaggerd, de wachttorens worden gebouwd en de tempel wordt gerestaureerd.  De lunars maken een tempeltuin. Op het tempelplein worden de beelden van de god en godin neergehaald en vervangen door beelden van onszelf. Na drie weken zullen we vertrekken naar het Noorden, naar de Nether Lands, waar de abyssals ons hebben uitgenodigd.

Wat levert ons deze sessie allemaal op? We zijn een groep geworden. We hebben met twee goden een pact gesloten. We hebben een Manse, waar we onze essence kunnen opladen. We kunnen een beroep doen op 1000 man en we hebben Influence, de stad Porto Libre. Maar Dyjab en Ster vonden het geen goed idee om onszelf als goden te laten vereren, dus geen Cult (niet alleen hebben we zo’n egoboost niet nodig, het is ook beter voor de stad). We hebben een transportmiddel en twee verdedigingsmiddelen voor onze stad. Ster heeft z’n exoskelet en een heftige charm. Wat de anderen er persoonlijk aan overgehouden hebben weet ik niet.

Winter’s Last Refuge is een studie in zwart en wit. Het is een vrij knappe man in een zwart harnas, hij is albino, heeft een bleke huid en wit haar. Zijn opdracht- gever heeft hem hier naar toe gestuurd omdat er in de Landen van Neder gevoeld werd dat de godin dood was. De afstand van zo’n 2000 km heeft hij in vier uur afgelegd op een nachtmerrie. Hij is hierheen gekomen om te onderzoeken wat er aan de hand is. Als Raine zijn wapens trekt, trekt Winter zijn zwaard en lacht er een beetje om. Hij lijkt geheel niet onder de indruk te zijn. Raine wordt met enige zachte dwang tegengehouden zodat we Winter’s betoog kunnen beluisteren.

Over zijn meester is Winter een beetje vaag. Volgens Deejab is iemand van het huis Cesus de baas in de gebieden ten Noorden van de bergketen die dit schiereiland van de rest van het continent afscheidt. 

"Wat zijn jullie van plan met dit gebied en wat voor relatie zullen jullie met mijn heer krijgen?" Dat wil hij weten. Oorlog willen we (voorlopig) niet. Het is vooral Ster die namens het gezelschap het woord voert. "Een vrijhandelszone …" Dat vindt Winter wel interessant. Hij eist dan wel dezelfde rechten als die zijn meester en hij in Mos-Kovia hebben: vrije toegang tot de stad en geen beperkingen op de waren die zij wensen te verhandelen. "Wat kunt gij leveren?" vraagt Ster. "Waar hebt u behoefte aan?" luidt de wedervraag. "Grondstoffen, magische materialen, arbeid, …"

Winter vertelt wat hij kan leveren: zielenstaal, zombies en skeletten vanuit de onderwereld. Ster luistert geinteresseerd naar een uitleg wat zombies zijn. "Ge bedoelt vleeschpoppen, ja. Dat ken ik wel. Autochthon is zeker geinteresseerd in een versche aanvoer van organische materialen; en ook zielenstaal is bijzonder nuttig voor de beplaating van gereedschappen. Het is zeer slijtvast." Terwijl de rest van het gezelschap met moeite hun afschuw en misselijkheid kunnen onderdrukken, onderhandelt Ster opgewekt verder. Winter biedt uiteindelijk een bedenktijd aan van ‘niet al te lang’ en hij nodigt het gezelschap uit voor een tegenbezoek. Dan bestijgt hij zijn nachtmerrie en vliegt de lucht in. (Het ros van heer Winter heeft in de tussentijd op het tempelplein de marktkramen in brand gestoken, de mensen angst aangejaagd en aan het bronzen paard van Ster een paar slechte gewoonten geleerd.)

Na het vertrek van Winter’s Last Refuge worden de door zijn paard veroorzaakte brandjes geblust. We praten nog wat na en dan gaan we slapen. De eerste dag zit er op. De volgende ochtend gaan we plannen maken. We hebben een staatsstructuur nodig. Ster gaat een architect c.q. planoloog zoeken  en vindt die ook. Er wordt een brandweer opgericht, er worden plannen gemaakt voor een riolering, een stratenplan, etcetera. Raine formeert een geheime politie. De acolieten van de tempel worden tot een soortement van overheid benoemd. En Silverclaw vindt zichzelf niet geschikt om met de goden te onderhandelen. Hij wil wachten totdat Masi-tamuz terug is. Als no-moon sjamaan is zij degene die een pact kan sluiten met de god van de rivier en die van het bos. Nou, dat was een slecht idee. Als eerste gaan ze naar het bos. De bosgod vraagt of wij een bloedoffer willen brengen. Masi is hier mordicus op tegen. Dan stelt Masi voor dat wij hout mogen nemen, als we het maar vervangen: voor iedere gekapte boom moet er een nieuwe worden aangeplant. Dat ziet de godheid weer niet zitten. De bosgod vraagt vervolgens om een feest, waar de mensen vrij, zonder bloedvergieten en naakt de wisseling van de seizoenen kunnen vieren. Masi is ook hier op tegen want de kans bestaat dan dat mensen wellicht over zouden kunnen gaan tot sexuele handelingen. De ruzie loopt zo ver op dat de bosgod zegt dat deze No-moon ongeschikt is voor haar ambt en hij stuurt haar weg. Uiteindelijk gaan Raine en Deejab naar het bos en sluiten alsnog een pact.

Tegelijkertijd gaan Ster en Oeal op zoek naar de poort van Autochthon. Het moet op slechts een paar honderd meter van de tempel te vinden zijn. Maar hoe hij ook zoekt, Ster vindt niks. (Het zou misschien uitmaken als hij zijn blindoek af zou doen, maar de felle zon is te pijnlijk.) Gelukkig vindt Oeal een kleine cirkel in het gras. Daar probeert Ster contact te leggen met Autochthon. Hij spreekt wat in een klein apparaatje. "Hier spreekt Het Mysterievol Algorithme van Stermetaal. Over." Vanuit het ding klinkt een verbaasde stem "Kunt u uw naam nog eens herhalen?" tot 5x toe en Ster  begint zijn  geduld te verliezen: "Geef  me je baas!" …

"Ja Ster, je bent vijf jaar vermist geweest en de dienstdoend technicus werkt hier nog niet zo lang dus die kent jou helemaal niet." We nemen plaats in de cirkel, een reeks metalen ringen stijgt op, de omgeving verandert, de ringen zakken weer neer en Ster is thuis. De technici, geleid door Jay Ray de chef van de virtuele adepten, verwelkomen Ster  hartelijk. Maar Oeal is een ander verhaal. Zo’n vreemd creatuur hebben ze nog niet gezien. Ster stelt hem voor als een technocraat uit de eerste tijd van Creation en na enige aarzeling wordt hij geaccepteerd. Het blijkt dat ook Autochthon een Stargate-adres heeft. Maar de positie van hun stargate is helaas verloren gegaan. Als we die kunnen terugvinden, kunnen ook grote ladingen verplaatst worden. Da’s een goed idee.

Een lange uitleg later, gaat Ster de rest van het gezelschap halen voor een bezoek aan zijn geliefde thuis. Dat was dus een vergissing. Autochthonia is voor de bewoners van de Schepping blijkbaar een heel akelige plek. Hoewel Gaia de zuster is van Autochthon en zij twee de enige primordials waren die de kant hebben gekozen van de goden en de mensen in de grote oerstrijd, zijn ze mekaars tegenovergestelden: natuur en techniek. Als Ster en Silverclaw in de bejaarde machinekamers van Autochthon aankomen worden ze begroet door de geuren van afgewerkte motorolie, heet metaal, verbrand rubber en  de herrie van machinerie. De zwakverlichte claustrofobische ruimte staat vol onbekende, maar tegennatuurlijke apparaten. Silverclaw en Ster worden allerenthousiastst

en buitengewoon vriendelijk begroet door in witgeklede mensen, die stinken naar vergiften die Silverclaw nooit heeftgekend maar instinctief verafschuwt.

Ster kent hij, die lijkt net een mens omdat hij zijn technische verbeteringen (om in Schepping niet op te vallen) onderhuids bewaart, maar Jay-Ray draagt ze gewoon open en bloot. Alles zegt Silverclaw dat deze mensen het meest onnatuurlijkezijn wat hij ooit heeft geroken. En dan raakt hij in paniek. Hij gaat berserk en slaat twee technici dood met zijn klauwen.  Jay-Ray sluit hem op in een krachtbubbel en Ster knielt neer bij de dode technici. Inmiddels komt de rest van het gezelschap door de poort. Als ze ziet wat Silverclaw heeft aangericht, raakt ook Ma-Si over de rooie. Ze wil hem aanvallen, maar daar wordt ze in tegengehouden.

Als alle ellende een beetje is gekalmeerd, besluit Jay-Ray dat deze kwestie moet worden voorgelegd aan de superieuren. Jugganaut is een heel oude exalt, die net als Ster zelf is geexalteerd en niet gemaakt is, hij zal over onze zaak oordelen. Zijn machtsbasis is de Great Oven. En volgende sessie gaan we daar naar toe…