Winter’s Last Refuge is een studie in zwart en wit. Het is een vrij knappe man in een zwart harnas, hij is albino, heeft een bleke huid en wit haar. Zijn opdracht- gever heeft hem hier naar toe gestuurd omdat er in de Landen van Neder gevoeld werd dat de godin dood was. De afstand van zo’n 2000 km heeft hij in vier uur afgelegd op een nachtmerrie. Hij is hierheen gekomen om te onderzoeken wat er aan de hand is. Als Raine zijn wapens trekt, trekt Winter zijn zwaard en lacht er een beetje om. Hij lijkt geheel niet onder de indruk te zijn. Raine wordt met enige zachte dwang tegengehouden zodat we Winter’s betoog kunnen beluisteren.

Over zijn meester is Winter een beetje vaag. Volgens Deejab is iemand van het huis Cesus de baas in de gebieden ten Noorden van de bergketen die dit schiereiland van de rest van het continent afscheidt. 

"Wat zijn jullie van plan met dit gebied en wat voor relatie zullen jullie met mijn heer krijgen?" Dat wil hij weten. Oorlog willen we (voorlopig) niet. Het is vooral Ster die namens het gezelschap het woord voert. "Een vrijhandelszone …" Dat vindt Winter wel interessant. Hij eist dan wel dezelfde rechten als die zijn meester en hij in Mos-Kovia hebben: vrije toegang tot de stad en geen beperkingen op de waren die zij wensen te verhandelen. "Wat kunt gij leveren?" vraagt Ster. "Waar hebt u behoefte aan?" luidt de wedervraag. "Grondstoffen, magische materialen, arbeid, …"

Winter vertelt wat hij kan leveren: zielenstaal, zombies en skeletten vanuit de onderwereld. Ster luistert geinteresseerd naar een uitleg wat zombies zijn. "Ge bedoelt vleeschpoppen, ja. Dat ken ik wel. Autochthon is zeker geinteresseerd in een versche aanvoer van organische materialen; en ook zielenstaal is bijzonder nuttig voor de beplaating van gereedschappen. Het is zeer slijtvast." Terwijl de rest van het gezelschap met moeite hun afschuw en misselijkheid kunnen onderdrukken, onderhandelt Ster opgewekt verder. Winter biedt uiteindelijk een bedenktijd aan van ‘niet al te lang’ en hij nodigt het gezelschap uit voor een tegenbezoek. Dan bestijgt hij zijn nachtmerrie en vliegt de lucht in. (Het ros van heer Winter heeft in de tussentijd op het tempelplein de marktkramen in brand gestoken, de mensen angst aangejaagd en aan het bronzen paard van Ster een paar slechte gewoonten geleerd.)

Na het vertrek van Winter’s Last Refuge worden de door zijn paard veroorzaakte brandjes geblust. We praten nog wat na en dan gaan we slapen. De eerste dag zit er op. De volgende ochtend gaan we plannen maken. We hebben een staatsstructuur nodig. Ster gaat een architect c.q. planoloog zoeken  en vindt die ook. Er wordt een brandweer opgericht, er worden plannen gemaakt voor een riolering, een stratenplan, etcetera. Raine formeert een geheime politie. De acolieten van de tempel worden tot een soortement van overheid benoemd. En Silverclaw vindt zichzelf niet geschikt om met de goden te onderhandelen. Hij wil wachten totdat Masi-tamuz terug is. Als no-moon sjamaan is zij degene die een pact kan sluiten met de god van de rivier en die van het bos. Nou, dat was een slecht idee. Als eerste gaan ze naar het bos. De bosgod vraagt of wij een bloedoffer willen brengen. Masi is hier mordicus op tegen. Dan stelt Masi voor dat wij hout mogen nemen, als we het maar vervangen: voor iedere gekapte boom moet er een nieuwe worden aangeplant. Dat ziet de godheid weer niet zitten. De bosgod vraagt vervolgens om een feest, waar de mensen vrij, zonder bloedvergieten en naakt de wisseling van de seizoenen kunnen vieren. Masi is ook hier op tegen want de kans bestaat dan dat mensen wellicht over zouden kunnen gaan tot sexuele handelingen. De ruzie loopt zo ver op dat de bosgod zegt dat deze No-moon ongeschikt is voor haar ambt en hij stuurt haar weg. Uiteindelijk gaan Raine en Deejab naar het bos en sluiten alsnog een pact.

Tegelijkertijd gaan Ster en Oeal op zoek naar de poort van Autochthon. Het moet op slechts een paar honderd meter van de tempel te vinden zijn. Maar hoe hij ook zoekt, Ster vindt niks. (Het zou misschien uitmaken als hij zijn blindoek af zou doen, maar de felle zon is te pijnlijk.) Gelukkig vindt Oeal een kleine cirkel in het gras. Daar probeert Ster contact te leggen met Autochthon. Hij spreekt wat in een klein apparaatje. "Hier spreekt Het Mysterievol Algorithme van Stermetaal. Over." Vanuit het ding klinkt een verbaasde stem "Kunt u uw naam nog eens herhalen?" tot 5x toe en Ster  begint zijn  geduld te verliezen: "Geef  me je baas!" …

"Ja Ster, je bent vijf jaar vermist geweest en de dienstdoend technicus werkt hier nog niet zo lang dus die kent jou helemaal niet." We nemen plaats in de cirkel, een reeks metalen ringen stijgt op, de omgeving verandert, de ringen zakken weer neer en Ster is thuis. De technici, geleid door Jay Ray de chef van de virtuele adepten, verwelkomen Ster  hartelijk. Maar Oeal is een ander verhaal. Zo’n vreemd creatuur hebben ze nog niet gezien. Ster stelt hem voor als een technocraat uit de eerste tijd van Creation en na enige aarzeling wordt hij geaccepteerd. Het blijkt dat ook Autochthon een Stargate-adres heeft. Maar de positie van hun stargate is helaas verloren gegaan. Als we die kunnen terugvinden, kunnen ook grote ladingen verplaatst worden. Da’s een goed idee.

Een lange uitleg later, gaat Ster de rest van het gezelschap halen voor een bezoek aan zijn geliefde thuis. Dat was dus een vergissing. Autochthonia is voor de bewoners van de Schepping blijkbaar een heel akelige plek. Hoewel Gaia de zuster is van Autochthon en zij twee de enige primordials waren die de kant hebben gekozen van de goden en de mensen in de grote oerstrijd, zijn ze mekaars tegenovergestelden: natuur en techniek. Als Ster en Silverclaw in de bejaarde machinekamers van Autochthon aankomen worden ze begroet door de geuren van afgewerkte motorolie, heet metaal, verbrand rubber en  de herrie van machinerie. De zwakverlichte claustrofobische ruimte staat vol onbekende, maar tegennatuurlijke apparaten. Silverclaw en Ster worden allerenthousiastst

en buitengewoon vriendelijk begroet door in witgeklede mensen, die stinken naar vergiften die Silverclaw nooit heeftgekend maar instinctief verafschuwt.

Ster kent hij, die lijkt net een mens omdat hij zijn technische verbeteringen (om in Schepping niet op te vallen) onderhuids bewaart, maar Jay-Ray draagt ze gewoon open en bloot. Alles zegt Silverclaw dat deze mensen het meest onnatuurlijkezijn wat hij ooit heeft geroken. En dan raakt hij in paniek. Hij gaat berserk en slaat twee technici dood met zijn klauwen.  Jay-Ray sluit hem op in een krachtbubbel en Ster knielt neer bij de dode technici. Inmiddels komt de rest van het gezelschap door de poort. Als ze ziet wat Silverclaw heeft aangericht, raakt ook Ma-Si over de rooie. Ze wil hem aanvallen, maar daar wordt ze in tegengehouden.

Als alle ellende een beetje is gekalmeerd, besluit Jay-Ray dat deze kwestie moet worden voorgelegd aan de superieuren. Jugganaut is een heel oude exalt, die net als Ster zelf is geexalteerd en niet gemaakt is, hij zal over onze zaak oordelen. Zijn machtsbasis is de Great Oven. En volgende sessie gaan we daar naar toe…